Afgelopen week werd er in Nederland aangekondigd dat we langzaam weer uit de lockdown stappen. Het coronavirus lijkt onder controle, dankzij de maatregelen die door de overheid genomen zijn. De scholen mogen weer beginnen. Restaurants, clubs en musea gaan weer open. Het gewone leven komt weer een beetje in zicht. Maar wat ik oppik is onveranderd sinds mijn laatste blog. Ik voel angst. Men is bang voor besmettingen. En als ik dieper voel, komt daar een nog grotere angst uit voort: bang zijn om te verbinden.

 

De poorten naar de ziel

Het zijn rare tijden, maar alles went. Anderhalve meter afstand van elkaar houden lijkt nu heel normaal te zijn. Maar met het opheffen van de lockdown, zal het lastiger worden om dit met elkaar in stand te houden. Want hoe blijf je op afstand in de wandelgangen van een drukke supermarkt? Hoe houd je afstand als je elkaar passeert in een winkelstraat? Of gewoon op je werk, waar ook iedereen spoedig weer aan de slag zal gaan? 

Daar tegenover pik ik ook signalen op van mensen die liever helemaal geen afstand meer willen, omdat ze de onderlinge verbinding missen. Aan deze mensen zou ik willen vragen: wat betekent verbinding maken dan voor je? Is dat puur het fysieke contact? Is anderhalve meter afstand houden een beperking? Of is het misschien wel een uitnodiging tot méér contact? Of laat ik het anders zeggen: een uitdaging om op een nieuwe manier met elkaar om te gaan.

Wat mij altijd heeft verbaasd als ik om me heen kijk, is dat we weinig tot geen oogcontact maken. We durven elkaar niet lang aan te kijken. Dit komt omdat we onbewust weten wat het effect hiervan is. De ogen zijn de ingang naar binnen. In de ogen zien we alles. Om die reden werk ik in sessies altijd via de ogen. Het zijn de poorten naar de ziel. Kijk iemand een tijdje diep in de ogen en je ziet de waarheid. Je ziet of iemand gelukkig is of niet. Je ziet of iemand angstig of open is. Of je te maken hebt met een vrije ziel of een gekwetst wezen. In een wereld waarin we nog sterk in de competitie sfeer zitten, vinden we het niet fijn om dit met elkaar te delen, dus kijken we liever weg. We schuwen het oogcontact, uit angst dat anderen onze ‘schaduwkant’ zien (en er misschien wel misbruik van maken).

 

Eigenliefde en gezien willen worden

Iemand die gelukkig en lief voor zichzelf is, heeft in de omgang met anderen weinig te vrezen. Eigenliefde (niet te verwarren met ego) is juist heel aantrekkelijk. Het maakt ons positief en zelfverzekerd. We kunnen oprecht trots op onszelf zijn en genieten van de dingen die we doen, zonder dat we daar de goedkeuring van iemand anders voor nodig hebben. Het is wat we noemen ‘leven vanuit het hart’. In die staat zijn we magneten voor al het moois dat de wereld ons te bieden heeft. Maar we kunnen ook onze grenzen aangeven als dat nodig is, bijvoorbeeld door duidelijk uit te spreken wat we willen en door af en toe ook ‘nee’ tegen iemand te zeggen.

Een tekort aan eigenliefde daarentegen schept afhankelijkheid. We zullen eerder geneigd zijn om anderen op te zoeken, zodat we onze emotionele tekorten kunnen aanvullen. De waardering die we onszelf niet geven, willen we van iemand anders krijgen. Vaak moeten we hier eerst iets voor doen, bijvoorbeeld een uitzonderlijke prestatie leveren. Dit houdt ons in onderlinge competitie, omdat we allemaal vechten voor dezelfde aandacht en dezelfde beloningen. We willen zogenaamd ‘succesvol zijn’, maar eigenlijk zouden we dat moeten vertalen als ‘gezien worden’

Elkaar ‘zien’ begint met jezelf zien. Kun je jezelf in de spiegel aankijken en voelen hoe bijzonder je bent? Kun je blij worden als je jezelf observeert? Kun je uitspreken dat je van jezelf houdt? Hoe vaak sta je om deze reden voor de spiegel? Hoe vaak geef je jezelf de liefde die je verdient? 

 

Een prachtige uitdaging

Als ik me afstem op de anderhalve-meter-maatschappij die aan het ontstaan is, voel ik dat ons een prachtige uitdaging wacht. Het heeft in de eerste plaats te maken met eigenliefde. Jezelf serieus nemen – je gezondheid en veiligheid voorop – en je eigen grenzen aangeven. Zal dit ons van elkaar verwijderen? Zal het de omgang met elkaar koud en oppervlakkig maken? Zelf denk ik dat de anderhalve-meter-regel geen excuus of beperking vormt, maar dat het eerder iets uitvergroot wat er al was, namelijk dat we elkaar niet volledig toelaten. Bovendien is het een illusie dat we met deze regel geen verbinding meer kunnen hebben, want we zijn niet ons lichaam. We zijn veel méér dan dat.

Communicatie in woorden en gebaren, als ook fysiek contact, is slechts een klein deel van wat we met elkaar delen. Het overgrote deel is energie. Zelfs op anderhalve meter sta je nog in elkaars energieveld en vindt er een uitwisseling plaats. Je kunt aanvoelen of iemand hoog of laag in z’n energie zit, puur door jezelf voor het contact open te stellen. Je hoeft niet eens in dezelfde ruimte te zijn, want het kan ook op afstand. Dit resoneren is wat ik een ‘5D-skill’ noem. Het is een eigenschap die we allemaal hebben, tenminste: als we onze ziel activeren. Met 5D refereer ik naar de Vijfde Dimensie, waar we als collectief steeds meer naartoe groeien. Het is een niveau van bewustzijn waarop het niet meer gaat om wie ‘de beste’ is of wie gelijk of ongelijk heeft, maar om aansluiting tot elkaar te vinden. In 5D is er geen competitie, maar synergie. In 5D zijn we één.

Terwijl ik dit schrijf, verheug ik me op de komende maanden waarin ik mezelf volledig mag overgeven aan de 5D-frequentie. Ik vind dat eerlijk gezegd veel makkelijker dan mijn best doen om in 3D te functioneren en een ‘perfecte’ versie van mezelf te presenteren. Ik voel dat ik hierin niet de enige ben. Om die reden start ik deze maand met The 5D Masterclass: een nieuw online programma om aan de verschuiving naar de Vijfde Dimensie bij te dragen. Daarin staan zeven eigenschappen centraal die belangrijk zijn om jezelf op deze bewustzijnsgroei voor te bereiden. Wil je ook in die transitie stappen: de workshop gaat binnenkort live…

Aan iedereen die dit leest en bang is om straks weer uit de lockdown te komen: heb vertrouwen. Neem deze periode als een uitdaging aan, om in de eerste plaats jezelf opnieuw te gaan waarderen en vervolgens de mensen om je heen. Begin met eigenliefde – ik deel de activatie Eigenliefde in de volgende gratis webinar – en je zult merken dat je meer verbonden bent met je omgeving dan voorheen. Dat je zonder aanraken nog steeds iemand kunt raken. Dit is de start: ons gezamenlijk proces is begonnen. Van angst naar liefde. Van anderhalve meter naar eenheidsbewustzijn. Van 3D naar 5D.

 

Van hart tot hart,

Janosh

Privacy Preference Center