Afgelopen week was ik met een groep naar het magische Baikalmeer. Het is het oudste meer ter wereld, gelegen in het zuidwesten van Siberië, met de diepste bodem op ongeveer 1,5 kilometer, een lengte van 640 km en een totale oppervlakte zo groot als heel België. Het is het werkgebied van de Siberische sjamanen, met een aantal zeer bijzondere krachtplekken. Ik was er al eens geweest, zo’n drie jaar geleden. Toen was het uitzicht al adembenemend; nu het meer geheel bevroren was bleek de bestemming nóg spectaculairder te zijn!

Het was een aardige onderneming: de reis naar het Baikalmeer in Siberië. In totaal ben je vanaf Amsterdam zo’n 18 uur onderweg (tussenstops en wachttijden niet meegerekend). De vluchten sloten prima op elkaar aan en de service van Aeroflot laat niks te wensen over. Onderweg geen koffers kwijtgeraakt en zelfs na een lange, vermoeiende binnenlandse vlucht naar Irkoetsk zag ik nog steeds blije gezichten. Tot zover een goede start van een week die in vele opzichten mijn voorgaande reizen zou overtreffen.

 

Inwijding in Irkoetsk

Op de luchthaven van Irkoetsk werden we opgewacht door Anastacia, onze jonge en enthousiaste gids, die (hoewel ietwat gespannen) zich perfect had voorbereid op onze trip naar Baikal. Ze kondigde aan dat de busreis nog zo’n 5 uur zou duren, maar met haar vrolijke verschijning en vele interessante verhalen over Irkoetsk, dat grenst aan de oever van het Baikalmeer en het ‘Parijs van Siberië’ wordt genoemd, liet Anastacia de eerste uren gevoelsmatig snel voorbij gaan. In haar stem klonk passie, wat het luisteren heel aangenaam maakte, zelfs al bungel je op halve krachten in een bus en heb je een nacht slaap overgeslagen. 

Onderweg maakten we een tussenstop voor een uitgebreide lunch in een Siberische yurt, die we pas mochten binnengaan nadat we een reinigingsritueel rondom een kampvuurtje hadden gedaan. Zodoende een passende start van deze ‘Sacred Grounds’ expeditie, waarin dit soort rituelen niet mogen ontbreken. We kregen van de locals (in traditionele kledij) een uitgebreide ceremonie gepresenteerd die alles zegt over de cultuur van de Oud Mongoolse stammen, die zijn onderdrukt door de Russen maar er nog steeds leven en hun tradities van generatie op generatie in stand houden. Zingend en dansend maakten we kennis met de lokale sjamanistische cultuur. Het was grappig en leerzaam tegelijkertijd. 

Opgaan in de energie van Baikal
Eenmaal in Baikal gearriveerd, kreeg ieder van ons de sleutel tot een eigen huisje. Het meer was op loopafstand en al vanaf de oever totaal bevroren. Je kon het ijs horen kraken onder je voeten als je erop liep, maar met min 20 graden Celsius geen enkele kans op doorzakken. Je loopt er in februari op zo’n anderhalve meter dik ijs. Berekoud natuurlijk en zeker als je uit de broeierige ruimtes stapt waar de verwarming flink hoog staat: het voelt of je een klap voor je kop krijgt. Maar het uitzicht en de energie zijn magisch. Het is werkelijk een betoverend landschap.

Een reis naar zo’n indrukwekkend gebied kun je eigenlijk geen gewone reis noemen. Het is deels ook een retraite, want je ontkoppelt jezelf totaal van de westerse wereld. Maar het is ook weer niet hetzelfde als yoga of meditatie in een stilteruimte. De heersende energie speelt een sterke rol. De aardse frequenties in het gebied zijn zeer hoog, wat betekent dat de natuur de baas is. Je bent er te gast, niet alleen als toerist maar ook als mens. De energie tilt je op en maakt je emoties vrij. Er is geen WiFi, geen vervuiling en op veel plekken zelfs geen geluid. Van binnen word je stil en de vrijheid die je ervaart is als die van een spelend kind. Zo heb ik ook het programma afgestemd op het activeren van dat innerlijke kind, ter versterking van de dankbaarheid en de verwondering over alles wat je onderweg voelt en tegenkomt.

Rituelen op Shaman Rock
Na een dag activaties en meditaties in de mini-bioscoop, was dag twee een excursie-dag. Chauffeur Yuri en collega brachten ons met twee hovercrafts het ijs op, wat op zich al een beleving is. We bezochten heilige plekken, waarvan Shaman Rock voor mijn gevoel toch wel de mooiste was. Ik kende het nog van mijn vorige trip naar Baikal en de energie op die plek is heel krachtig. Je voelt al bij het beklimmen van de berg een zeker ongemak, alsof je tegen je eigen onnatuurlijke patronen ingaat: ze glijden van je af. Eenmaal boven voel je je kilo’s lichter. Het is niet voor niets de plek waar Siberische sjamanen allerlei inwijdingen doen – die power voel je daar meteen.

Op Shaman Rock staan een aantal hoge totempalen met daaraan vastgeknoopt kleine linten in allerlei kleuren. Het is waar de plek bekend om is. Men gelooft dat de wind de ballast meeneemt die men in de kleding heeft achtergelaten. Een prachtig reinigingsritueel waar wij als groep ook onze tijd voor hebben genomen. Een soortgelijk ritueel deden we eerder op de dag bij Ogoy Island, waar je drie rondjes om een witte Boeddhistische Stupa heen loopt: de eerste om dankbaar te zijn, de tweede om los te laten en de derde om een wens uit te spreken. Ik wilde er per se heen, want ook daar voel je de helende kracht door je heen stromen. Gelukkig kon het ook allemaal, ook al zat ons reisschema aardig vol.

Met Anastacia als gids (en tevens deelnemer van de retraite) hoefde ik me gelukkig niet teveel bezig te houden met de planning. Ik kon me volledig richten op het groepsproces, waarin langzaam een kwetsbare maar prachtige harmonie voelbaar werd. Op Shaman Rock gaf ik een paar minuten de regie aan Christa, die met haar prachtige zang een concert van hemelse klanken gaf. Daarna nam Jeroen het over, die een toespraak hield over eenheid en ons allen trakteerde op een bijzondere inwijding met kristallen. Aan beiden mijn dank voor jullie unieke bijdrage!

Later in de week zouden we opnieuw het ijs opgaan in kleine busjes en nog meer plekken verkennen. Memorabele momenten waren zeker ook de lunches op het ijs, waar de chauffeurs een grote pan op een zelfgemaakt vuur zetten en we allen met een kom vissoep op het krakende ijs stonden te eten. Lekker back to basic – ik hou ervan!

In verbinding met onze voorouders en de planeet
Wat mij altijd intrigeert is hoe op dit soort bestemmingen de tijd verdwijnt, de maskers af gaan en we ons zonder moeite verenigen met de natuur. Die behoefte zit denk ik ook in ons: om niet meer te entertainen en te doen alsof, maar om puur te Zijn en ons te verbinden met de krachtgevende energie van onze planeet. Via de aarde maken we ook contact met onze voorouders. Dit werd ook benadrukt door de sjamaan die ons aan het eind van de week bezocht en ons vertelde hoe vele oude wijsheden nog steeds van generatie op generatie worden doorgegeven.

Als je daar dan bent, met je smartphone in je broekzak, voel je toch ook een tweestrijd. Enerzijds wil je heel graag die oeroude natuurkracht ervaren. Anderzijds voel je ook hoe de moderne wereld je op een bepaalde manier heeft gevormd. We zijn niet meer geaard zoals de sjamanen. De echte verbinding met onze planeet hebben we grotendeels opgegeven. Juist daarom trek ik graag met groepen naar heilige gebieden als Baikal, waar we de kans hebben om de energiebanen in ons lichaam, die deels zijn dichtgeslibd, weer te heropenen en te richten naar de aarde. Het maakt dat je gevoeliger wordt, meer inzichten en visioenen krijgt en krachtiger in de aarde komt te staan. Een bepaalde ‘oerwijsheid’ keert bij je terug: iets waar je eigenlijk al je hele leven recht op had.

 

Spirituele groei, plezier & gelijkwaardigheid
Het allermooiste van deze reizen is natuurlijk dat je op een andere manier met elkaar in verbinding treedt. Wat je doet en welk masker je dagelijks opzet, telt gewoon niet meer. Het gaat om wie je bent en wat je uitstraalt. Welke emoties je toont en wat je bijdraagt aan het geheel. Zo is het winterse Baikal een prachtig toneel geweest voor een geweldige performance van een groep zielen die ik zou willen omschrijven als een familie van uitersten. Er is veel gelachen en ook gehuild. Momenten van spirituele groei en diepzinnigheid werden afgewisseld door humor en kinderlijke speelsheid. Ik was er als leider, met twee Russische gidsen en toch… ik heb alleen maar gelijkwaardigheid gevoeld. Zo wil je het altijd. Zo wil je reizen en ontdekken. Samen en toch ook alleen, met ruimte voor je eigen proces. 

Ik dank iedereen die met me mee was en dit avontuur met me wilde delen. Voor iedereen die geïnspireerd is en ook een keer mee zou willen: de volgende ervaring is in Glastonbury (Engeland): het Avalon van Koning Arthur! 

 

Kijk voor meer informatie deze pagina:
Magic England Tour | 7 t/m 11 Juli 2020

 

Van hart tot hart,

Janosh

Privacy Preference Center