Jezelf opnieuw uitvinden: het is een van de moeilijkste dingen die er is. Je hoort het van kunstenaars, musici, acteurs en schrijvers. Maar ook voor mensen die niet een artistiek beroep hebben gaat dit op. Anders naar voren komen is eng en onwennig. Je neemt afstand van het vertrouwde en bekende. Je gaat weg bij je expertise om op onderzoek te gaan, om uiteindelijk misschien wel weer een beginner te moeten zijn. 

Hoe kom je door zo’n spannende vernieuwingsfase heen? Welke emoties en bewustzijnsprocessen horen erbij? En hoe weet je of je op de goede weg bent?

 

Kiezen voor het onbekende

Jezelf opnieuw uitvinden is lastig. Ik weet er alles van. In mijn leven heb ik herhaaldelijk op het kruispunt van vernieuwing gestaan, met de aanwijzers naar het bekende en naar het onbekende. Van nature ben ik een avontuurlijk type, dus koos ik altijd voor het onbekende. Zo heb ik meermaals een streep onder een carrière gezet, waarvan de laatste keer 15 jaar geleden als grafisch ontwerper. Ik wilde meer plezier in mijn werk. In de reclame vond ik dat niet, dus ging ik op onderzoek uit. 

 

Mijn zoektocht deed ik alleen, in het geheim. Ik belandde op het spirituele pad en kwam in aanraking met meditatie. Het was in 2003 dat ik een bijzondere groepsmeditatie bezocht en alles in mijn leven begon te veranderen. Eigenlijk had ik er helemaal niks mee, dat stilzitten en mantra’s zingen om in hogere sferen te komen. Ik vond het maar niks. Totdat ik merkte dat er iets met me gebeurde – niet tijdens de meditatie maar achteraf. Ik begon beelden te zien, geometrisch en in allerlei kleuren. Ik begon een stem te horen van een gids. Mijn ziel leek te zijn ontwaakt! 

 

De beelden maakte ik na op mijn computer, maar deelde ik nog met niemand. Ik durfde dat niet, want wat zouden mijn vrienden en collega’s wel niet van me vinden?! Zo waren de eerste stappen doodeng. Ik heb heel wat momenten van afwijzing ervaren en onderweg gedacht: waar doe ik dit in hemelsnaam voor? Maar de bezieling is groot en die heb ik nog steeds.

 

Elke nieuwe code wekt de magie weer in me op.

 

De reis zelf is de transformatie

Het moeilijke van een innerlijke transformatie is niet dat je iets nieuws uitprobeert. Mensen zijn niet bang om te ontdekken. Geef een willekeurig iemand de kans om een dagje ergens anders te werken of te wonen en hij of zij doet het meteen. Nieuwsgierigheid zit in onze aard. Wat het moeilijk maakt om de afslag naar het onbekende te nemen, is dat je niet weet of je weer op hetzelfde kruispunt uitkomt. Er is niet zoiets als een ‘testritje maken’. De reis zelf is de transformatie (niet de bestemming).

 

Om deze reden zijn mensen bang om iets achter zich te moeten laten. Een stukje van zichzelf, wat hun identiteit deels heeft bepaald en waar ze zo gehecht aan zijn geraakt. Verandering is een natuurlijk proces, dat alleen kan plaatsvinden als er iets ouds wordt overschreven. Dat weten we allemaal. En toch houden we graag vast aan het oude, omdat het ons laat zien wie we zijn.

 

De sluimer-modus

Afgelopen twee jaar zat ik in dit proces. Na bijna vijftien jaar als inspirator voor grote en kleine groepen te hebben gestaan, wilde ik iets anders. Niet dat ik er geen zin meer in had, maar ik wilde weer uitgedaagd worden. Het was tijd om mezelf opnieuw uit te vinden. De eerste stap is dan om je te verbinden met andere werelden: in mijn geval de entertainment branche. Ik heb vele lunch-meetings gehad en mensen uit het vak gesproken, die me allemaal adviezen gaven over hoe ik mijn nieuwe weg moest uitstippelen. Ik kwam terecht bij een enthousiast clubje party-organisatoren, dat mij in vertrouwen nam en voor ik het wist hadden we een deal op papier staan. Het avontuur kon beginnen. Ik vond het spannend en ergens was er ook twijfel, maar het enthousiasme overheerste. 

 

Wat snel volgt na het enthousiasme is iets wat ik de ‘sluimer-modus’ noem. Je bent er wel bij, maar alles in je staat in de wacht. Inwendig vinden er allerlei processen plaats die je aan het denken zetten. Je bent continu bezig met indrukken verwerken, gesprekken verwerken, ideeën verwerken. Je neemt alles in je op, maar omdat je je op nieuw terrein begeeft, heb je nog niet de manier gevonden om gelijk ergens op te reageren. Je weet ook niet hoe je zou willen reageren, omdat je nog geen beeld hebt van wie jij in je nieuwe vorm bent. Hoe gedraag je je? Hoe praat en handel je? Waar verbind je je mee? Waar distantieer je jezelf van?

 

De sluimer-modus kan heel lang duren. Het vervelende is dat niemand je eruit kan halen, want het is een innerlijk proces. Het is zoeken naar je draai, je richting, je vorm. Er zijn altijd mensen die op je in praten en zeggen hoe je verder moet, maar dat is niet wat je nodig hebt. Wat je nodig hebt is rust: momenten van reflectie waarop je overzicht creëert. Je moet uit de patronen stappen die de ‘oude Jij’ hebben gecreëerd. Als dat niet gaat, zit je vast tussen twee werelden. In die positie beweeg je niet. Je verdoet je tijd en dat gevoel is bijzonder frustrerend!

 

Van solo naar synergie

Gelukkig is er ook een eindfase: de grand finale van de film waarin je de hoofdrol speelt. Je weet dat je dicht bij het einde zit als je tegen jezelf zegt ‘Ik kap ermee!’ of ‘Ze bekijken het maar!’ De frustratie duwt je naar actie, waardoor je uit de passieve rol stapt. Dit heb je nodig om uit je comfort zone te breken. Bij mij kwam dat op hetzelfde moment dat ik de nieuwe code Overschrijven binnen voelde komen. Deze hield me de spiegel voor: ik moest een deel van mezelf overschrijven om naar het volgende station te kunnen reizen. 

 

Ik moest een deel van mezelf overschrijven om naar het volgende station te kunnen reizen. 

 

Het grappige van het hele verhaal is dat de transformatie, die je in je hoofd heel groots hebt gemaakt, in feite heel subtiel is. Je bent niet meteen een ander mens, hoewel je jezelf dat misschien graag laat geloven. Wat er verandert, is maar een klein percentage. Je groeit naar een volgend level van creëren. Je groeit naar nieuwe uitdagingen toe. Dit geldt overigens niet alleen voor werk. Het kan evengoed opgestart worden als je trouwt, verhuist, emigreert, verliefd, ziek of ontslagen wordt, een kind ter wereld brengt of iemand verliest. Het is jezelf opnieuw vinden in een onbekende situatie, waarin je je steeds opnieuw moet afvragen: Wie ben ik?

 

Wie ik ben, is nog steeds die grafisch ontwerper. Alleen de woorden zijn op een gegeven moment vervangen door ‘spiritueel kunstenaar’. Wat ik achter me gelaten heb, is een deel van mij dat commercieel ingesteld was – in de reclame moet je scoren. Ik ging op zoek naar diepgang en passie, maar al het andere (creativiteit, trendgevoeligheid, vrije geest) heb ik meegenomen en verbonden aan een nieuw karakter dat ‘Janosh’ heet. En na vijftien jaar groeien met de laatste twee jaar als ‘transformatie-jaren’ is er weer iets overschreven in mij: het alleen moeten doen. Er is plaats gemaakt voor synergie, wat betekent elkaar optillen en uitdagen. Het betekent ook het resultaat los kunnen laten, omdat synergie niet is gebaseerd op een uitkomst: het ontstaat vanzelf als je het resultaat loslaat. 

 

Tot slot bedank ik iedereen die heeft bijgedragen aan het proces waar ik in gezeten heb, zowel degenen die mij steunden als degenen die mij hebben gekwetst. Het was allemaal nodig. Deze website – onlangs live gegaan – is voor mij de start van een nieuwe tijd, waarin ik hoop je te mogen raken en inspireren, wat voor mij nog steeds is…

 

…van hart tot hart.

Privacy Preference Center